Alternatywne metody terapii nowotworów

Alternatywne metody terapii nowotworów Największą grozę wśród pacjentów przewlekle chorych sieje zdiagnozowanie zmian nowotworowych w organizmie. Słowo rak, nowotwór bezpośrednio kojarzy się z terapią syntetycznymi środkami chemicznymi. Chemioterapia jest kojarzona praktycznie ze stopniowo wyniszczającym organizm leczeniem, powodującym szereg konsekwencji takich jak ból, wypadanie włosów, brak apetytu, stopniowa utrata sił, utrata odporności, wymioty. Faktycznie, terapia potocznie nazywana chemią, stanowi jedną z najbardziej agresywnych metod leczenia nowotworów. Niekiedy zastosowanie jej ma jedynie charakter objawowy i paliatywny. Zła sława chemioterapii wiąże się między innymi z dolegliwościami jakie powoduje, ale również z przypadkami, kiedy jest ona zapisywana pacjentom. Zasadniczo, jeszcze w ubiegłym stuleciu chory skazany był wyłącznie na terapię chemią, jeśli został stwierdzony nowotwór o charakterze nieoperacyjnym i trudnym. Niestety, kuracja nie zawsze przynosiła pozytywne rezultaty w postaci wyleczenia, lub cofnięcia choroby. Dlatego też częściej jest kojarzona z ostatecznością i brakiem nadziei, chociaż nie zawsze tak jest. Współcześnie pacjenci mają alternatywę dla leczenia chemicznego. Rozpowszechniającą się w błyskawicznym tempie możliwością jest stosowanie terapii izotopami. Dają one również określone skutki uboczne, jednakże regeneracja sił organizmu jest znacznie szybsza i pewniejsza. Ponadto niezwykle istotna jest w tym przypadku możliwość oddziaływania jednostkowego oddziaływania na tkankę patologiczną. Natomiast w przypadku chemioterapii, negatywne działanie odczuwa od razu cały organizm, co w konsekwencji prowadzi do znacznie szybszej utraty sił witalnych. Istnienie szerokiego wachlarza możliwości w zakresie terapii nowotworów, daje realną możliwość wyzdrowienia. Nie można jednak zapominać, iż najważniejszą częścią kuracji jest pozytywne myślenie pacjenta, wola walki i przede wszystkim szybka diagnoza. Kumulacja wszystkich pozytywnych czynników zaowocuje niewątpliwie powrotem do zdrowia.

Środki wykorzystywane w leczeniu patologii nowotworowych

Nowotwory są znane od dawna medycynie konwencjonalnej i naturalnej. Niektóre naturalne środki terapeutyczne pochodzą z czasów starożytnych Chin. Jednakże źródła powstawania wszelkiego rodzaju zmian patologicznych odkryto w znacznej części w ubiegłym stuleciu. Istnieje wiele form leczenia nowotworów, które są złośliwe lub trudne do wyleczenia. większość z nich ma negatywne oddziaływanie na organy, które pozostały zdrowe. Nie opracowano jeszcze metody leczenia bez konsekwencji dla ciała i właściwie funkcjonujących komórek. Zastosowanie kilku terapii łącznie zwiększa rokowania co do przeżywalności, jednakże nie jest to regułą. wszystko zależy od stadium choroby i czasu interwencji medycznej. Zasadniczą i podstawową metodą leczenie jest po prostu wycięcie guza. Metoda jest nie zawsze skuteczna i wystarczająca. W przypadku łagodnych zmian, niedających przerzutów i niestwarzających sytuacji zagrożenia życia, może być wykorzystana samodzielnie, jednakże w przeciwnym przypadku powinna zostać uzupełniona o radioterapię lub chemioterapię. Stosowane w medycynie sposoby zwiększają szanse chorego na przeżycie. Jednak, gdy patologia, która posiada pacjent jest nieoperacyjna, pozostają tylko sposoby oddziaływania na komórki rakowe jonami promieniotwórczymi lub związkami chemicznymi. Obydwie terapie prowadzą do wyniszczenia organizmu i mają szereg skutków ubocznych, nie tylko w postaci blizn na skórze. Ich ogólne oddziaływanie na organy dotyczy przede wszystkim osłabienia układu immunologicznego, a więc zwiększonej podatności na drobne infekcje, które przy braku odporności stanowią poważne zagrożenie dla życia pacjenta. Różnica między nimi polega na łatwiejszym i pełniejszym procesie rekonwalescencji chorego, w przypadku zastosowania radioterapii. działanie tej ostatniej, polega na niszczeniu kodu genetycznego komórek nowotworowych poprzez promieniowanie bez uszkadzania tkanek zdrowych i odpornych na izotopy. Zaletą radioterapii jest bezpośrednie oddziaływanie nawet na najmniejsze twory patologiczne o charakterze nowotworowym.

Możliwości leczenia łuszczycy

Możliwości leczenia łuszczycy Łuszczyca jest chorobą przewlekłą. Długotrwałość tej choroby powoduje, iż chorzy, w procesie leczenia poznają nowe i stare metody kuracji, poddają się metodom od eksperymentalnych po niekonwencjonalne. Oni sami mają możliwość decydowania, jaką drogę terapeutyczną wybrać. W pierwszym etapie rozwoju choroby zalecane jest leczenie zewnętrzne, opierające się o stosowanie środków natłuszczających z dodatkiem substratów leczniczych. Dodatki te mogą być ściśle farmakologiczne, związane wyłącznie z medycyną tradycyjną. Jednakże, mogą być to także środki z dodatkami naturalnych specyfików. Dopiero, gdy zawiodą zewnętrzne metody oddziaływania na zmiany skórne, a więc efekty będą niewymierne do oczekiwanych rezultatów, zostaje wprowadzona fototerapia, terapia biologiczna czy leczenie ogólnoustrojowe. Jednak, należy mieć na uwadze, iż leczenie zmian łuszczycowych jest długotrwałe. Wymaga również od chorego samodyscypliny i determinacji, ponieważ leczenie zewnętrzne jest uciążliwe. Pacjent musi nawet do kilku razy dziennie smarować miejsca chorobowo zmienione. Aby miejscowe działanie środka leczniczego przyniosło oczekiwane rezultaty, czynności te muszą być poprzedzone usunięciem martwej skóry w postaci łuski. Należy przy tym uważać, by nie uszkodzić i nie podrażnić zmian. Częstotliwość smarowania niekiedy znacznych partii ciała, nie jest komfortowa dla osoby prowadzącej intensywny tryb życia. Jednak, jest niezbędne, aby pacjent odczuł poprawę. Pozostałe metody leczenia znacznie ingerują w funkcjonowanie i stan całego organizmu, dlatego też lekarze decydują się na ich wprowadzenie dopiero w przypadku braku oczekiwanych efektów leczenia zewnętrznego, a także w przypadkach ciężkich zmian skórnych obejmujących znaczne obszary ciała. Łuszczyca może objąć nawet całą jego powierzchnię, niekiedy też, nawet przy zastosowaniu leczenia szpitalnego, nie można cofnąć defektów już istniejących. Terapie zaawansowane, np. fototerapia, stanowią znaczne zagrożenie dla chorego, który musi bezwzględnie stosować się do wskazań lekarza prowadzącego.

Zagrożenia związane z leczeniem ogólnoustrojowym

Zagrożenia związane z leczeniem ogólnoustrojowym Choroby przewlekłe skóry, do których można zaliczyć łuszczycę, często są trudne do prawidłowego zdiagnozowania. Dlatego ważny jest zespół dolegliwości odczuwalnych przez chorego. Zdarza się, iż zmiany skórne charakterystyczne dla łuszczycy pojawiają się w miejscach trudno dostępnych lub mało widocznych. Najczęściej zmiany przybierają postać owalnych plam lub drobnych krostek o zabarwieniu od blado- różowego do czerwonego. Cechą charakterystyczną m.in. łuszczycy zwyczajnej, jest wyraźna linia graniczna pomiędzy zdrową skórą a chorą oraz symetryczność zmian. Niekiedy obszar, jaki zajmuje skóra zmieniona chorobowo jest tak duży, iż leczenie zewnętrzne, stosowane zazwyczaj w pierwszym etapie choroby, jest nazbyt czasochłonne. Lekarz decyduje wówczas o zastosowaniu innych metod, znacznie bardziej inwazyjnych w system immunologiczny organizmu. Skuteczność tych metod jest znacznie wyższa, a reakcja organizmu na bodźce stymulujące szybsza. Jednak każda z nich ma określone skutki uboczne. Pomijając leczenie światłem, również z zastosowaniem chemii, jest możliwe stosowanie leczenia ogólnoustrojowego, co oznacza wprowadzanie do organizmu różnych środków doustnych o określonych właściwościach mających wspomóc leczenie zewnętrzne. Istotne jest, iż leczenie to wprowadza się, kiedy inne metody zawiodły. Niebezpieczeństwo jakie z sobą niesie dla całego organizmu jest jednak tak duże, iż sprawia, ze metoda ta jest stosowana w ostateczności i z dużą rozwagą. Przede wszystkim, jej zastosowanie musi być poprzedzone szeregiem badań, które wskażą ogólny stan zdrowia osoby chorej na łuszczycę oraz być może pokażą ewentualne konsekwencje zastosowania tej niebezpiecznej metody. Niektóre z leków stosowanych w leczeniu ogólnoustrojowym wpływają na komórki odpornościowe organizmu osoby chorej i niszczą je. Konsekwencją takiego działania jest brak odporności i zdolności obronnych organizmu, co zwiększa ryzyko podatności na wielorakie infekcje. Dobierając więc metodę leczenia, należy mieć na względzie przyszły stan zdrowia pacjenta, plany życiowe, skutki zastosowanych preparatów.