Łuszczyca, jako choroba przewlekła

Łuszczyca, jako choroba przewlekła Chorobami skóry zajmuje się gałąź medycyny zwana dermatologią (od gr. derma- skóra). Jest dziedziną stosunkowo młodą, dlatego też, metody leczenia stosowane przez jej przedstawicieli są niekiedy nowatorskie. Nie można ukrywać, iż spektrum i różnorodność możliwości chorób dermatologicznych odnosi skutek w zakresie identyfikacji i zdiagnozowania przypadku chorobowego. Jednym z zagadnień dermatologii jest łuszczyca, choroba charakteryzująca się nienaturalnie szybkim rogowaceniem i niszczeniem naskórka. Nie pozwala to na pełną dojrzałość skóry, co w efekcie powoduje powstanie czerwonych szorstkich plam lub plamek, niekiedy odznaczających się znacznym świądem i drażliwością. Zmiany te pokryte są łuską, która po usunięciu daje charakter otwartej rany. Charakterystyczne dla tej choroby skóry jest również szerokie spektrum jej występowania, w początkowym stadium. Można mieć do czynienia m.in. z łuszczycą zwyczajną, plackowatą, kropelkowatą, odwróconą, krostkową. Różnica miedzy nimi zasadza się na obszarze występowania na ciele, wielkości zmian skórnych, symetryczności. Zasadniczym czynnikiem wpływającym łuszczycę, jako chorobę przewlekłą, jest przede wszystkim jej prawidłowe zdiagnozowanie. Niekiedy bowiem, pojawia się bez określonej przyczyny, w okresie większego osłabienia organizmu, który nie może się bronić. Naukowcy zajmujący się dziedziczeniem określonych cech rodzajowych, w tym skłonności do patologicznych zmian komórkowych. Polski Narodowy Fundusz Zdrowia nie uznaje tych zmian skórnych za nie mogące ulec wyleczeniu. Dlatego też leki wspomagające opanowanie łuszczycy, w znacznej mierze nie podlegają refundacji. Podobnie jest z nowatorskimi metodami leczenia ognisk zapalnych powstałych na skórze. Nie ulega jednak wątpliwości, iż jest to choroba przewlekła, z którą chory boryka się całe życie. Leczenie, oferowane obecnie przez ogólnodostępnych dermatologów jest przestarzałe, archaiczne. Chory będąc na wizycie, otrzymuje maści, bardzo często oparte na sterydach, co nie pozostaje bez wpływu na pozostałe funkcje organizmu.

Nowatorskie sposoby wpływające na zahamowanie chorób nowotworowych

Nowatorskie sposoby wpływające na zahamowanie chorób nowotworowych Zachorowalność na nowotwory rośnie z roku na rok. Styl życia prowadzonego przez społeczeństwa implikuje uaktywnianie się komórek i ich pracę w niewłaściwej formie. Od lat starano się wprowadzić leczenie skuteczne, a jednocześnie oparte o indywidualne cechy obronnościowe organizmu człowieka. W ubiegłym stuleciu dokonano przełomu i obecnie jest wykorzystywana w terapii nowotworów. Immunoterapia polega wyprodukowaniu odpowiedniej ilości antygenów i wywołanie określonej odpowiedzi immunologicznej organizmu chorego. Innymi słowy, dąży do pobudzenia układu odpornościowego pacjenta do walki z patologicznymi komórkami. Może przybrać postać czynnej, biernej bądź celowej. Stosowana w tak charakterystycznych nowotworach jak mięsaki, rak nerek, chłoniaki, białaczki, czyli we wszystkich formach nowotworów, które z racji swego umiejscowienia i agresywnością są trudne do wyleczenia. W celu uzyskania oczekiwanej reakcji immunologicznej, tworzone są szczepionki oparte na antygenach nowotworowych. W terapii wykorzystywane są również własne komórki ciała. Inna metoda, nowatorskiego postępowania w leczeniu raka oparta jest o środki hormonalne. Cechą charakterystyczną terapii hormonalnej jest powstrzymanie bądź wspomaganie zadań układu hormonalnego człowieka. Często wykorzystywana jest w nowotworach o złośliwym charakterze np. rak piersi, jako terapia uzupełniająca operacyjną kurację. Terapia ta jest stosowana najczęściej po chemioterapii, która jest konieczna po operacyjnym usunięciu guza, w celu zniszczenia ognisk utworzonych przerzutów. Jednakże jej zastosowanie jest uwarunkowane określeniem wrażliwości na oddziaływanie hormonów na daną zmianę nowotworową. Jedynie w przypadku stwierdzenia, takiej wrażliwości będzie istniało wskazanie do zastosowania kuracji środkami opartymi na hormonach. Należy mieć na względzie, iż odpowiednie badania podatności danego rodzaju nowotworu na określone terapie, musi mieć miejsce przy usuwaniu pierwotnej zmiany, ewentualnie w przypadku remisji choroby- po wykryciu nawrotu i określeniu położenia zmiany.

Możliwości medycyny w leczeniu patologicznych zmian skórnych

Możliwości medycyny w leczeniu patologicznych zmian skórnych Dermatologia zajmuje się chorobami skórnymi, przede wszystkim zaś schorzeniami przewlekłymi, czy stanowiącymi zagrożenie dla życia pacjenta. W ciężkich przypadłościach, wymagających współpracy lekarzy kilku specjalności, podejmuje wysiłki opracowania kuracji kompleksowo zwalczających przypadek medyczny. Istnieje wiele przypadków dermatologicznych, które w początkowej fazie są ignorowane przez osoby chore, jako nieistotne lub nie powodujące znacznych dolegliwości w obrębie uszkodzonej lub patologicznej tkanki. Czerniak jest jedną ze zmian, najczęściej ignorowaną przez chorych, podczas gdy w początkowej fazie rozwoju z powodzeniem mógłby zostać usunięty bez znacznego uszczerbku na zdrowiu pacjenta. Jednakże najczęściej, zdarza się, iż zmiany barwnikowe na skórze nie wzbudzają podejrzeń, gdyż nie są odczuwane związane z nimi dodatkowe dolegliwości jak ból, swędzenie, pieczenie itp. faktem jest, ze należy zawsze zwracać uwagę na każdą nową zmianę barwnikową, która powstaje na skórze. Wzmożonej zaś kontroli powinny podlegać zmiany o kształtach nieregularnych, wypukłe, bądź różnokolorowe. Możliwość przekształcenia się w ten sposób zmienionej patologicznie skóry w nowotwór skóry jest duża. Warto w takim przypadku zwrócić się do lekarza dermatologa, który zbada posiadane wykwity w znacznym powiększeniu. Dzięki temu będzie miał możliwość dokładnego obejrzenia przedmiotu wizyty i następnie uzyska szansę postawienia właściwej diagnozy. Jest to pierwszy krok, w kierunku dobrania odpowiedniego do schorzenia leczenia. Medycyna przewiduje możliwość pozostawienia zmian do obserwacji, z uwzględnieniem częstych kontroli specjalistycznych z jednoczesnym zaleceniem stosowania wszelkich form ochrony wykwitu. Może się jednak zdarzyć, iż do oznaczenia stopnia niebezpieczeństwa stwarzanego przez pole zmienione barwnikowo, konieczne będzie przeprowadzenie badania histopatologicznego. Przeprowadzenie punkcji i pobranie niewielkiego fragmentu tkanki, brzmi groźnie, jednak jest niezbędne do oceny rodzaju zmiany. Zmieniona tkanka może mieć charakter nowotworowy, co jest istotne przy doborze metody leczenia. W przypadku określenia jej, jako czerniaka, będzie polegało bądź na usunięciu chirurgicznym zmiany (forma łagodna nowotworu) bądź na leczeniu z pomocą wlewów chemicznych, albo tych dwóch metod łącznie (nowotwory złośliwe).

Symptomy zmian łuszczycowych

Symptomy zmian łuszczycowych Zmiany skórne od zawsze występują pośród populacji ludzkiej. Przewlekłe, nawrotowe choroby dermatologiczne, do których zaliczana jest między innymi łuszczyca, stanowią znaczny odsetek występowalności. Przewlekłość oznacza długotrwałość leczenia, uporczywość tych występowania kilku centymetrowych krostek lub grudek, w skupiskach bądź pojedynczo, na ciele chorego. Postać zmian łuszczycowych wpływa na ocenność osób chorych przez otoczenie, co nie jest komfortowe dla chorego, który jest świadomy swego stanu, ale także natury choroby, którą nie ma możliwości zarażenia. Deformacje naskórka są pokryte srebrzystą łuską i występują zwykle na kolanach, łokciach, plecach, niekiedy pokrywają całą skórę. Zmiany łuszczycowe mogą się także pojawić się na paznokciach, w zewnętrznych częściach narządu słuchu. Często jedne z pierwszych plam, które są oznaką choroby, można zauważyć na owłosionej skórze głowy. Okresowe nawroty i remisje są uciążliwe dla pacjentów, niekiedy kilkuletnich. Z uwagi na często ciężki przebieg schorzenia, medycy z wielu dziedzin, podejmują starania w celu ustalenia etiologii łuszczycy. Wiedza rozwijająca się dzięki genetykom, immunologom, dermatologom jest coraz obszerniejsza. Dzięki ciągłym odkryciom, częściowo wyjaśniono możliwości występowania choroby oraz oznaczono grupę narażoną na wyższą zachorowalność. Poznanie etiologii choroby, pozwoliło również na dobranie właściwych metod i sposobów leczenia zmian. Ustalenie prawdopodobnych przyczyn łuszczycy, umożliwiło wyodrębnienie i stosowanie leczenia biologicznego lub ogólnoustrojowego, obok lub zamiast leczenia zewnętrznego. Ostatni ze sposobów, składa się z dwóch etapów: usunięcia łuski i punktowego nałożenia preparatu leczniczego. Jednakże skuteczność miejscowego stosowania kremów, maści lub płynów nie jest praktyczna w przypadku zmian występujących na znacznym obszarze ciała. Ponadto metoda zewnętrzna jest czasochłonna i wymaga systematyczności oraz samodyscypliny ze strony pacjenta. Należy leczyć istniejące zmiany i zapobiegać powstawaniu kolejnych, poprzez stosowanie się do zaleceń lekarza prowadzącego, gdyż bez względu na efektywność wskazanej terapii, wpływa ona pozytywnie na posiadane wykwity.