Możliwości leczenia łuszczycy

Możliwości leczenia łuszczycy Łuszczyca jest chorobą przewlekłą. Długotrwałość tej choroby powoduje, iż chorzy, w procesie leczenia poznają nowe i stare metody kuracji, poddają się metodom od eksperymentalnych po niekonwencjonalne. Oni sami mają możliwość decydowania, jaką drogę terapeutyczną wybrać. W pierwszym etapie rozwoju choroby zalecane jest leczenie zewnętrzne, opierające się o stosowanie środków natłuszczających z dodatkiem substratów leczniczych. Dodatki te mogą być ściśle farmakologiczne, związane wyłącznie z medycyną tradycyjną. Jednakże, mogą być to także środki z dodatkami naturalnych specyfików. Dopiero, gdy zawiodą zewnętrzne metody oddziaływania na zmiany skórne, a więc efekty będą niewymierne do oczekiwanych rezultatów, zostaje wprowadzona fototerapia, terapia biologiczna czy leczenie ogólnoustrojowe. Jednak, należy mieć na uwadze, iż leczenie zmian łuszczycowych jest długotrwałe. Wymaga również od chorego samodyscypliny i determinacji, ponieważ leczenie zewnętrzne jest uciążliwe. Pacjent musi nawet do kilku razy dziennie smarować miejsca chorobowo zmienione. Aby miejscowe działanie środka leczniczego przyniosło oczekiwane rezultaty, czynności te muszą być poprzedzone usunięciem martwej skóry w postaci łuski. Należy przy tym uważać, by nie uszkodzić i nie podrażnić zmian. Częstotliwość smarowania niekiedy znacznych partii ciała, nie jest komfortowa dla osoby prowadzącej intensywny tryb życia. Jednak, jest niezbędne, aby pacjent odczuł poprawę. Pozostałe metody leczenia znacznie ingerują w funkcjonowanie i stan całego organizmu, dlatego też lekarze decydują się na ich wprowadzenie dopiero w przypadku braku oczekiwanych efektów leczenia zewnętrznego, a także w przypadkach ciężkich zmian skórnych obejmujących znaczne obszary ciała. Łuszczyca może objąć nawet całą jego powierzchnię, niekiedy też, nawet przy zastosowaniu leczenia szpitalnego, nie można cofnąć defektów już istniejących. Terapie zaawansowane, np. fototerapia, stanowią znaczne zagrożenie dla chorego, który musi bezwzględnie stosować się do wskazań lekarza prowadzącego.