Zagrożenia związane z leczeniem ogólnoustrojowym

Zagrożenia związane z leczeniem ogólnoustrojowym Choroby przewlekłe skóry, do których można zaliczyć łuszczycę, często są trudne do prawidłowego zdiagnozowania. Dlatego ważny jest zespół dolegliwości odczuwalnych przez chorego. Zdarza się, iż zmiany skórne charakterystyczne dla łuszczycy pojawiają się w miejscach trudno dostępnych lub mało widocznych. Najczęściej zmiany przybierają postać owalnych plam lub drobnych krostek o zabarwieniu od blado- różowego do czerwonego. Cechą charakterystyczną m.in. łuszczycy zwyczajnej, jest wyraźna linia graniczna pomiędzy zdrową skórą a chorą oraz symetryczność zmian. Niekiedy obszar, jaki zajmuje skóra zmieniona chorobowo jest tak duży, iż leczenie zewnętrzne, stosowane zazwyczaj w pierwszym etapie choroby, jest nazbyt czasochłonne. Lekarz decyduje wówczas o zastosowaniu innych metod, znacznie bardziej inwazyjnych w system immunologiczny organizmu. Skuteczność tych metod jest znacznie wyższa, a reakcja organizmu na bodźce stymulujące szybsza. Jednak każda z nich ma określone skutki uboczne. Pomijając leczenie światłem, również z zastosowaniem chemii, jest możliwe stosowanie leczenia ogólnoustrojowego, co oznacza wprowadzanie do organizmu różnych środków doustnych o określonych właściwościach mających wspomóc leczenie zewnętrzne. Istotne jest, iż leczenie to wprowadza się, kiedy inne metody zawiodły. Niebezpieczeństwo jakie z sobą niesie dla całego organizmu jest jednak tak duże, iż sprawia, ze metoda ta jest stosowana w ostateczności i z dużą rozwagą. Przede wszystkim, jej zastosowanie musi być poprzedzone szeregiem badań, które wskażą ogólny stan zdrowia osoby chorej na łuszczycę oraz być może pokażą ewentualne konsekwencje zastosowania tej niebezpiecznej metody. Niektóre z leków stosowanych w leczeniu ogólnoustrojowym wpływają na komórki odpornościowe organizmu osoby chorej i niszczą je. Konsekwencją takiego działania jest brak odporności i zdolności obronnych organizmu, co zwiększa ryzyko podatności na wielorakie infekcje. Dobierając więc metodę leczenia, należy mieć na względzie przyszły stan zdrowia pacjenta, plany życiowe, skutki zastosowanych preparatów.