Pacjent jako podstawowe źródło informacji

Pacjent jako podstawowe źródło informacji Leczenie agresywnymi metodami chorób skóry jest efektem nie tylko charakteru przewlekłych schorzeń, ale również winą samych pacjentów. Dolegliwości związane z chorobą są przez nich zgłaszane najczęściej w stadium, które wymaga zdecydowanych metod postępowania. Natomiast etap chorobowy, w którym można zastosować leczenie nieinwazyjne, bez uszczerbku dla zdrowych komórek ciała, dawno już minął. Proces leczenia, jaki zostanie wskazany choremu, w znacznym stopniu zależy od niego i jego reakcji na zmiany zachodzące w organizmie. Chory na przewlekłą chorobę skóry powinien regularnie kontrolować wszelkie budzące niepokój zmiany powierzchniowe, każdą różnicę w ilości i jakości pojawiających się defektów skóry. Leczenie zewnętrzne różnych typów łuszczycy jest żmudnym procesem, który często nie prowadzi do zahamowania pojawiania się nowych wykwitów. Stosowanie środków leczenia zewnętrznego, czyli wszelkiego rodzaju maści i płynów, w konsekwencji prowadzi do zaleczenia ognisk zapalnych i istniejących wykwitów. Jednakże miejscowe zastosowanie zalecanych specyfików skutkuje poprawą wyglądu konkretnej zniszczonej tkanki. Skóra zdrowa nie jest w żaden sposób chroniona przed powstaniem zrogowaciałych zmian. Pomijając brak kompleksowego oddziaływania na skórę, leczenie zewnętrzne jest najbezpieczniejszą metodą terapii łuszczycy i najmniej inwazyjną. Niekiedy środki stosowane na zmiany skórne zewnętrznie zawierają substancje steroidowe, które nie stanowią znacznego zagrożenia dla życia pacjenta jak pozostałe terapie znane dermatologii. Mimo, iż wpływ sterydów na gospodarkę ciała jest negatywny i powoduje szereg skutków ubocznych, takich jak trądzik posterydowy, czy miejscową zmianę grubości skóry, to nie stanowią one bezpośredniego zagrożenia dla życia chorego. warunkiem jest stosowanie procesu terapeutycznego ściśle według wskazań lekarza oraz w czasie przez niego wskazanym. Tak wiec, szkodliwość terapii zewnętrznych z wykorzystaniem steroidów, nie jest tak duża jak kuracji ogólnoustrojowych, biologicznych czy fotochemioterapii. Każda terapia posiada margines przeznaczony na skutki uboczne. Najważniejszym wskaźnikiem stosowania wybranego procesu leczenia powinno być uwarunkowane cechami danej osoby i jej wrażliwością na określone leki, na uwadze należy mieć także by wywoływała najmniej dolegliwe skutki uboczne.

Diagnoza i naturalne metody leczenia łuszczycowego zapalenia stawów

Diagnoza i naturalne metody leczenia łuszczycowego zapalenia stawów Wielość chorób skóry znana światu medycznemu, jest bardzo duża. Jednakże są takie, które stosując skuteczną farmakologiczną terapię, bądź inwazyjną- można wyleczyć, ale istnieją również te, których nie sposób wyleczyć. W wielu sytuacjach, ich diagnostyka jest trudna i skomplikowana, a przy tym wymagająca konsultacji lekarzy różnych specjalności. Łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą przewlekłą, często objawiająca się w wieku średnim, ale również u dzieci. Najczęściej współistnieje z tradycyjnie pojmowaną chorobą skóry, jaką jest łuszczyca. Zidentyfikowanie podstawowego zapalenia stawów jest często mylone z wspominaną, drugą formą zapalenia stawów. Dlatego też, rzeczowa diagnoza musi być określona nie tylko przez lekarza dermatologa, ale również reumatologa. Identyfikacja choroby musi być poparta, zarówno poprzez zewnętrzne oględziny miejsc chorobowo zmienionych, jak i za pomocą badań krwi. Dopiero po uzyskaniu określonych kompleksowych wyników badań, i w połączeniu wydanych diagnoz lekarskich, można określić czy jest to łuszczycowe zapalenie stawów. Przede wszystkim powinno ono być leczone odrębnie od stwierdzonej przez dermatologa łuszczycy. Kompatybilne leczenie oznacza kompleksową opiekę medyczną w zakresie obydwu współistniejących chorób. Tradycyjna farmakologia nie zawsze wpływa korzystnie na funkcjonowanie całego organizmu. Konieczność przyjmowania leków w postaci tabletek w długoletniej perspektywie, nie rokuje pozytywnie dla narządów wewnętrznych, pełniących funkcje filtracyjne, detoksykacyjne czy magazynujące. Znaczne ich obciążenie z całą pewnością wpłynie na ich pracę. Należy pamiętać, że w tradycyjnej terapii pomocne są proste metody terapeutyczne, takie jak ciepłe okłady z dobrze znanej borowiny, kąpiele solankowe i siarkowe, naświetlania. Również wykorzystywanie możliwości wskazanych i stosowanych przez starożytnych lekarzy, są coraz szerzej używane we współczesnym świecie fizykoterapii. Powszechnie występującym środkiem, znanym już dawnym medykom, jest woda.