Proces chorobowy łuszczycy oraz sposoby leczenia

Proces chorobowy łuszczycy oraz sposoby leczenia Skóra osoby chorej na przewlekłe dermatologiczne schorzenie jakim jest łuszczyca, znacznie różni się od skóry osoby zdrowej. Zasadniczo, skóra składa się z dwóch warstw – wewnętrznej, zwanej skórą właściwą, oraz zewnętrznego naskórka. Naskórek to najbardziej zewnętrzna i najcieńsza warstwa skóry. Zbudowany jest z kilku warstw komórek, które kolejno przemieszczają się ku powierzchni i tworzą ochronną warstwę komórkową całego ciała. Zadaniem skóry jest ochrona przed szkodliwym wpływem czynników zewnętrznych, także urazów mechanicznych lub ciał obcych, które dążą do przedostania do organizmu człowieka. Ta cienka warstwa komórek jest złożona dwóch warstw zasadniczych- zewnętrznej, czyli naskórka, który składa się z kilku warstw, oraz wewnętrznej- właściwej, której komórki ulegają stałym podziałom. Skóra, której proces funkcjonowania nie odbiega od normy, posiada przebieg cyklu złuszczania komórek w okresie około miesięcznym, natomiast u chorego ulega on skróceniu do niewiele ponad kilka dni. Tym samym naskórek w łuszczycy jest dużo grubszy. Oprócz szybkiego podziału komórek, a tym samym szybszego rogowacenia się skóry istnieje także ryzyko zapaleń skóry poprzez wydzielanie specyficznych cząsteczek białkowych mających znaczny wpływ na proces odpornościowy organizmu. Celem opracowywania kolejnych nowatorskich metod leczenia, jest właśnie zahamowanie niewłaściwego namnażania i złuszczania się naskórka, a także dążenie do jego spowolnienia. Podstawową metodą jest leczenie z zastosowaniem maści, kremów i płynów, które bardzo często zawierają sterydy. Plusem tej terapii jest niski koszt i zanik zmian w krótkim okresie czasu. Jednakże posiada ona również minusy- konieczność zaledwie kilkutygodniowego stosowania z uwagi na wpływ substancji sterydowych na gospodarkę całego organizmu oraz stopniowe przyzwyczajanie się ustroju do stosowanych dawek, co rodzi konieczność ich zwiększania. Medycyna konwencjonalna oferuje również fototerapię, leczenie biologiczne, czy leczenie ogólnoustrojowe. Jednakże te kuracje mają znacznie większy wpływ na funkcjonowanie jednostki niż stosowanie maści z zawartością steroidów. Uzupełnieniem dla tradycyjnych metod medycznych, bądź ich alternatywą, są sposoby naturalne takie jak kąpiele solankowe, siarkowe, stosowanie różnorakich form fizykoterapii.

Umiejscowienie zmian łuszczycowy – łuszczyca zwyczajna

Umiejscowienie zmian łuszczycowy - łuszczyca zwyczajna Zagadnienie problemu chorób skóry istnieje od dawna. Niekiedy przewlekłość schorzenia powoduje konieczność stosowania nowatorskich, nierzadko nie do końca poznanych metod. Przewlekłe i cyklicznie nawracające schorzenie dermatologiczne określane mianem łuszczycy, jest niezwykle uciążliwym dla chorego problemem. Umiejscowienie zmian skórnych związanych z tą chorobą, powoduje swędzenie, pieczenie brak estetycznego wyglądu, a co za tym idzie brak komfortu psychicznego. Dlatego też osoby posiadające przedmiotową przypadłość niekiedy są wykluczane z pewnych środowisk i grup społecznych. Wynika to jednak z niewiedzy osób zdrowych i ignorancji odczuć osób chorych, będących często współpracownikami, uczniami uczęszczającymi do jednej placówki szkolnej. Łuszczyca dotyka ludzi w bardzo szerokim zakresie wiekowym, od dzieci, poprzez młodzież i osoby dorosłe. Nie ma reguły, która wskazywałaby na prawdopodobieństwo zachorowania. Jednak, naukowcy trudniący się badaniami z zakresu immunologii i genetyki wskazali drogę postępowania, gdyż odkryli prawdopodobną ścieżkę uaktywniania się schorzenia. Tym, samym było możliwe opracowanie skutecznych metod leczenia. Charakterystyczne symptomy tej przypadłości uwidaczniają się początkowo na skórze chorego. Przybierają postać zmian skórnych o barwach od różowych po czerwone grudkowate skupiska, pojedyncze krostki, czy pierścienie bądź obrączki (skóra zdrowa w środku zaognionej obręczy). Mogą obejmować zarówno niewielki fragment ciała, jak i znaczną jego część, a nawet- w ciężkich przypadkach- całe ciało. Zmiany łuszczycowe zajmujące znaczną powierzchnię są zgrubiałe i twarde, pod wpływem ruchu mogą sprawiać osobie chorej ból, poprzez powstające pęknięcia miejsc chorobowo zmienionych. Dlatego też współczesna medycyna dąży do wprowadzania terapii, których efektem będzie nie tylko opanowanie choroby, ale także zahamowanie jej rozwoju bądź uśpienie na dłuższy okres czasu. Najnowszą metodą leczenia jest fotochemio terapia oraz leczenie biologiczne, które częściowo wykorzystuje podobnie działające leki jak te stosowane w leczeniu ogólnoustrojowym. Fotochemioterapia jest skuteczna, jednakże leki farmakologiczne wykorzystywane w celu uwrażliwienia organizmu na światło, mogą doprowadzić do zniszczenia narządu wzroku. Natomiast leki biologiczne, ingerują bezpośrednio w układ immunologiczny pacjenta upośledzając jego zdolności obronne.

Charakter łuszczycy zwyczajnej

Charakter łuszczycy zwyczajnej Różnorodność przewlekłych chorób skórnych implikuje stosowanie niekiedy bardzo agresywnego leczenia farmakologicznego. Jednym ze schorzeń wymagających specjalistycznych kuracji jest łuszczyca. Problem zdrowotny osób borykających się z tą chorobą, polega na pojawianiu się zmian skórnych o różnym nasileniu. Najczęściej wykwity przybierają postać czerwonych, grudkowatych krostek lub owalnych zapalnych ognisk pokrytych srebrzystą łuską. Schorzenia tego nie można wyleczyć, a jedynie ograniczyć występowanie i nasilenie objawów oraz symptomów. Ponadto ma ona wiele różnych postaci, z których najpopularniejszą jest łuszczyca zwyczajna. Towarzyszące jej zmiany zazwyczaj przybierają kształt owalnych ognisk zapalnych występujących na różnych częściach ciała, w większości w zgięciach stawów, na owłosionej skórze głowy, a nawet płytce paznokcia. Powstające zmiany skórne, a także te istniejące są uciążliwe nie tylko pod względem medycznym, ale także fizycznym. Dolegliwości, których przyczyną jest łuszczyca, nie ograniczają się wyłącznie do dyskomfortu o podłożu cielesnym. Sfera, której dotyczą się to również komfort psychiczny chorego. Osoba chora na łuszczycę, jest świadoma remisji i nawrotów schorzenia, pogłębiania się stanu zapalnego skóry, która nieleczona odpowiednimi środkami, wygląda wraz z upływem czasu coraz gorzej. Dlatego, tak ważne jest właściwe dobranie kuracji leczniczej do określonego studium choroby. Medycyna oferuje kilka metod leczniczych, których stosowanie zazwyczaj następuje po sobie, ewentualnie obok siebie. W pierwszym stadium choroby, stasowane jest leczenie zewnętrzne polegające na użytkowaniu Śródków natłuszczających, które bardzo często zawierają steroidy. Efekt jaki przynosi taka terapia jest prawie natychmiastowy, jednak podobnie jak każde leczenia- posiada skutki uboczne. Sposób leczenia zewnętrznego jest często kuracją wspierającą stosowanie doustnych środków farmakologicznych. Obecnie jest to mimo wszystko, najbezpieczniejsza metoda leczenia łuszczycy, niepowodująca znacznego obciążenia organizmu lekami.

Symptomy zmian łuszczycowych

Symptomy zmian łuszczycowych Zmiany skórne od zawsze występują pośród populacji ludzkiej. Przewlekłe, nawrotowe choroby dermatologiczne, do których zaliczana jest między innymi łuszczyca, stanowią znaczny odsetek występowalności. Przewlekłość oznacza długotrwałość leczenia, uporczywość tych występowania kilku centymetrowych krostek lub grudek, w skupiskach bądź pojedynczo, na ciele chorego. Postać zmian łuszczycowych wpływa na ocenność osób chorych przez otoczenie, co nie jest komfortowe dla chorego, który jest świadomy swego stanu, ale także natury choroby, którą nie ma możliwości zarażenia. Deformacje naskórka są pokryte srebrzystą łuską i występują zwykle na kolanach, łokciach, plecach, niekiedy pokrywają całą skórę. Zmiany łuszczycowe mogą się także pojawić się na paznokciach, w zewnętrznych częściach narządu słuchu. Często jedne z pierwszych plam, które są oznaką choroby, można zauważyć na owłosionej skórze głowy. Okresowe nawroty i remisje są uciążliwe dla pacjentów, niekiedy kilkuletnich. Z uwagi na często ciężki przebieg schorzenia, medycy z wielu dziedzin, podejmują starania w celu ustalenia etiologii łuszczycy. Wiedza rozwijająca się dzięki genetykom, immunologom, dermatologom jest coraz obszerniejsza. Dzięki ciągłym odkryciom, częściowo wyjaśniono możliwości występowania choroby oraz oznaczono grupę narażoną na wyższą zachorowalność. Poznanie etiologii choroby, pozwoliło również na dobranie właściwych metod i sposobów leczenia zmian. Ustalenie prawdopodobnych przyczyn łuszczycy, umożliwiło wyodrębnienie i stosowanie leczenia biologicznego lub ogólnoustrojowego, obok lub zamiast leczenia zewnętrznego. Ostatni ze sposobów, składa się z dwóch etapów: usunięcia łuski i punktowego nałożenia preparatu leczniczego. Jednakże skuteczność miejscowego stosowania kremów, maści lub płynów nie jest praktyczna w przypadku zmian występujących na znacznym obszarze ciała. Ponadto metoda zewnętrzna jest czasochłonna i wymaga systematyczności oraz samodyscypliny ze strony pacjenta. Należy leczyć istniejące zmiany i zapobiegać powstawaniu kolejnych, poprzez stosowanie się do zaleceń lekarza prowadzącego, gdyż bez względu na efektywność wskazanej terapii, wpływa ona pozytywnie na posiadane wykwity.